Waeterpolo verhaelen uit den oude doosch

'Van Pulu naar Mikasa', het onstaan van de waterpolo bal zoals we die nu kennen. De eerste balspelen in het water werden gespeeld met een uit varkensmaag gemaakte bal. In 1869 deed de Indische rubberen bal zijn intrede. Deze gevulkaniseerde rubberen bal werd uit Indië geïmporteerd en stond gekend als pulu (het Indiase woord voor bal).

Vanaf de olympiade van 1912 in Stockholm werd een lederen voetbal als waterpolobal gebruikt. Die zoog heel wat water op en werd daardoor extreem zwaar en glad, waardoor hij moeilijk te controleren en te bespelen was.

Na de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn, ontwikkelde James R. Smith uit Californië een waterpolobal met een opblaasbare katoenen blaas en een rubberen bedekking, die later in nylon veranderde om de prestaties te verbeteren. De nieuwe bal was rood van kleur, maar werd in 1948 geel om de toeschouwers een betere zichtbaarheid te geven. Hoewel de bal een langere levensduur had en makkelijker bespeelbaar was, wat resulteerde in een snellere wedstrijd met hogere scores, werd hij pas officieel in gebruik genomen tijdens de Olympische Spelen van 195

 [ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]

James R. (Jimmy) Smith, de uitvinder van de moderne waterpolobal, succesvol trainer en auteur van een hele reeks waterpoloboeken, waaronder The World Encyclopedia of Water Polo, gepubliceerd in 1989. In de eerste helft van 2005 gaf de FINA zijn goedkeuring voor een nieuwe verbetering: de bal mocht een gekleurde middenstrook hebben (blauw, groen, rood, zwart of geel). In mei 2006 veranderde de NCCA en de National Federation of State High School Associations de regel opnieuw: de bal moest geel zijn met zwarte lijnen, maar de nieuwe formulering aanvaardde gekleurde panelen. 

Bron: H2OPOLO.be

 [ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]