Heinisblog » Geschiedenis

Verhaelen uit den oude doosch – Piet Heinis

Mark Heinis — Mon, 14 Nov 2011 05:00:34 +0000

Zaans-Amsterdamse band midden jaren zeventig. Zaankanter Piet Heinis speelde met enkele Amsterdammers. Preludium speelde naast eigen werk ook funk- hardrock- en Santana-nummers. De band trad ook op in de Zaanstreek. Preludium heeft ongeveer vier jaar bestaan.

Piet Heinis: ,,Ik heb Simon Boerke (3e van links, toetsen en trompet) leren kennen bij het Zaandijks Fanfare Corps, waar wij bugle en trompet speelden. Simon zat op de IFKO school in Amsterdam en kende daar Hans van Hagen, de drummer.(3e van rechts) Wij repeteerde toen nog in de oude Zaandijker kerk.

Met z’n drieen hebben we toen meegedaan aan een talentenjacht in krommenie, in Atlantic. We waren ontzettend zenuwachtig, maar behaalde de 4e plaats. Ik was bijvoorbeeld zo zenuwachtig, dat ik alle twee nummers met mijn rug naar het publiek heb gestaan!! Na een tijdje vonden we dat een bassist toch wel noodzakelijk was. Dat werd Frans-Paul La Croix, (helemaal rechts) Hij nam een vriend mee, Tom Siesling. Dit werd onze tweede gitarist.(1e van links). Behalve ik, kwamen de anderen van de IFKO.

Na een tijdje in de kerk te hebben geoefend, kregen we de kans om in de IFKO, op zaterdag te mogen repeteren. In die tijd had ik mijn rijbewijs, en hoefde mijn vader ons niet meer weg te brengen. Ik mocht wel zijn busje lenen. We hadden niet zoveel optredens, maar wel leuke. Dorpshuis van Beets, de eerste keer met z’n drieen en nog toen eens met zijn vijfen.

De echte afgang was een groepen presentatie in Drieluik, Zaandam. Simon moest daar op een orgel spelen dat daar klaar stond. Heel moeilijk om de juist knoppen te vinden! Het duurde een kwartier voordat de eerste toon eruit kwam. Wij hadden onze instrumenten netjes gestemt in de kleedkamer, maar dat bleek een halve noot te laag!!!! We hadden te weinig ervaring om de rust te nemen om dat te herstellen, dus…….Ook leuke optredens waren die van de feestavonden op de IFKO.

We waren zo’n beetje de huis-band geworden. Ik herinner me een optreden in een woonboot op een amsterdamse gracht voor een of andere jeugdstichting. Ook leuk, als er een boot voorbij kwam, moest ik mijn versterker tegen houden, want die ging aan de rol. We hebben 28 April 1977 gespeeld op het koningenfeest in het Kalf en omdat dit aansloeg, ook op het luilakbal in Het Kalf. Tja, we hebben ook een groepenpresentatie in Amsterdam gedaan, georganiseerd door Radio Stad. Maar ja, zoals aan alles kwam ook aan preludium een eind, Tom en Frans-Paul wilden wat anders, en wij hadden de puf niet meer om met z’n drieen opnieuw te beginnen.

Maar het was wel een enorm leuke tijd en we hebben er veel plezier aan beleeft. Simon is nog altijd in de muziek bezig, Hij heeft er zijn beroep van gemaakt. Trompet leraar, dirigent van diverse korpsen en als hobby zingt hij in een close-harmonie zangkoor. Ik zelf luister alleen nog maar naar muziek. De andere jongens zijn we uit het oog verloren’.”

Het ontstaan van waterpolo (Dit artikel is in het Engels geschreven)

Mark Heinis — Wed, 07 Sep 2011 13:46:05 +0000

There is very little documentation about the origins of water polo. It is known, however, that the sport originated in the rivers and lakes of mid-19th century England as an aquatic version of rugby.

Early games used an inflated rubber ball that came from India known as a “pulu” (the single Indian word for all “balls”). Pronounced “polo” by the English, both the game and the ball became known as “water polo.”

To attract more spectators to swimming exhibitions, the London Swimming Association designed a set of water polo rules for indoor swimming pools in 1870.

At first, players scored by planting the ball on the end of the pool with both hands. A favorite trick of the players was to place the five-to-nine inch rubber ball inside their swimming suit and dive under the murky water, they would then appear again as close to the goal as possible.

The introduction of the “Trudgeon stroke” by Scottish players changed the nature of water polo. It became a game that emphasized swimming, speed and passing. Scottish rules moved from a rugby variant to a soccer style of play. Goals became a cage of l0 x 3 feet and a goal could be scored by being thrown. Players could only be tackled when they “held” the ball and the ball could no longer be taken under water. The small rubber ball was replaced by a leather soccer ball.

If the player came up too near the goal, he was promptly jumped on by the goalie, who was permitted to stand on the pool deck. Games were often nothing more than gang fights in the water as players ignored the ball, preferring underwater wrestling matches that usually ended with one man floating to the surface unconscious.

Water polo was first played in the USA in 1888. The game featured the old rugby style of play which resembled American football in the water. “American style” water polo became very popular and by the late 1890′s was played in such venues as Madison Square Garden and Boston’s Mechanics Hall, attracting 14,000 spectators to national championship games.

The game of the day featured plays like the “flying salmon,” where the player with the ball leapt through the air from the backs of his teammates to score a goal. Violence was the game’s main attraction.

Meanwhile, the rest of the world adopted the Scottish rules: Hungary in 1889, Belgium in 1900, Austria and Germany in 1894 and France in 1895. By 1900, water polo was so popular it became the first team sport added to the Olympic program.

At the 1904 Olympics in St. Louis, only U.S. club teams were willing to compete under American rules and in horrid conditions. The New York Herald newspaper reported several athletes were stricken with typhoid fever after competing in an artificial, contaminated pond. “The water was green and slimy, like stagnant putrid pools found in swamps. After the first day’s competition, seven of twelve NYAC men were compelled to take to bed, sick from the effects of the water in which they swam,” reported the Herald. The New York Athletic Club defeated the Chicago Athletic Association for the gold medal.

In 1911, the Federation International de Natation Amateur (FINA), the international governing body for all amateur aquatic sports, adopted the Scottish rules for all international events.

Internationally, European teams have dominated the sport. The United States is the only non-European team to win Olympic medals. In addition to the gold won by the NYAC in 1904, the U.S. won silver medals in 1984 and 1988 and bronze medals in 1924, 1932 and 1972.

Bron: http://www.athleticscholarships.net

Waeterpolo verhaelen uit den oude doosch

Mark Heinis — Sat, 21 Nov 2009 11:00:15 +0000

'Van Pulu naar Mikasa', het onstaan van de waterpolo bal zoals we die nu kennen. De eerste balspelen in het water werden gespeeld met een uit varkensmaag gemaakte bal. In 1869 deed de Indische rubberen bal zijn intrede. Deze gevulkaniseerde rubberen bal werd uit Indië geïmporteerd en stond gekend als pulu (het Indiase woord voor bal).

Vanaf de olympiade van 1912 in Stockholm werd een lederen voetbal als waterpolobal gebruikt. Die zoog heel wat water op en werd daardoor extreem zwaar en glad, waardoor hij moeilijk te controleren en te bespelen was.

Na de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn, ontwikkelde James R. Smith uit Californië een waterpolobal met een opblaasbare katoenen blaas en een rubberen bedekking, die later in nylon veranderde om de prestaties te verbeteren. De nieuwe bal was rood van kleur, maar werd in 1948 geel om de toeschouwers een betere zichtbaarheid te geven. Hoewel de bal een langere levensduur had en makkelijker bespeelbaar was, wat resulteerde in een snellere wedstrijd met hogere scores, werd hij pas officieel in gebruik genomen tijdens de Olympische Spelen van 195

[ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]

James R. (Jimmy) Smith, de uitvinder van de moderne waterpolobal, succesvol trainer en auteur van een hele reeks waterpoloboeken, waaronder The World Encyclopedia of Water Polo, gepubliceerd in 1989. In de eerste helft van 2005 gaf de FINA zijn goedkeuring voor een nieuwe verbetering: de bal mocht een gekleurde middenstrook hebben (blauw, groen, rood, zwart of geel). In mei 2006 veranderde de NCCA en de National Federation of State High School Associations de regel opnieuw: de bal moest geel zijn met zwarte lijnen, maar de nieuwe formulering aanvaardde gekleurde panelen.

Bron: H2OPOLO.be

[ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]

Waeterpolo verhaelen uit den oude doosch

Mark Heinis — Sat, 14 Nov 2009 10:00:16 +0000

In 1888 werd waterpolo in de Verenigde Staten geïntroduceerd door John Robinson, een Engelse zweminstructeur, die een ploeg opstartte bij de Boston Athletic Association. In 1890 volgden J.H. Smith en Arnold Heilban zijn voorbeeld bij de Sydenham Swimmers Club (later bij de Metropole AC) in Providence, Rhode Island. In de herfst van 1890 bracht de New York Athletic Club (NYAC) eveneens een zevental in het water.

Oorsprong

Het oorspronkelijke spel werd gespeeld volgens de 'oude' Engelse rugby stijl, wat op zijn beurt fel deed denken aan American football in het water. Maar zeer vlug ontwikkelden zich onmiskenbare Amerikaanse karakteristieken. Het geheel ontaardde tot een stevig robbertje vechten met hevige schermutselingen en werd één van de ruwste spelen ooit gespeeld. De bal mocht mee onder water genomen worden en met twee handen vastgehouden. De spelers grepen elkaar vast waar ze maar pakken konden, knelden elkaar in worstelgrepen en verloren elke interesse in de bal. Het was de survival of the fittest in de ware zin van het woord. In de meeste onderwatergevechten werd de tegenstander pas losgelaten als die niet meer bekwaam was om nog langer zonder lucht onder water te blijven. Heel dikwijls dreven spelers bewusteloos op het water of werden ze uit het water getrokken om gereanimeerd te worden.

Omdat hun zwembaden klein waren, speelden de Amerikanen liever verder volgens hun eigen spelregels, zelfs nadat ze de 'nieuwe' Engelse spelregels leerden kennen. L. de B. Handley, winnaar van de 200m vrije slag tijdens de Olympische Spelen van 1904 in St-Louis en later coach van het Amerikaans olympisch zwemteam tijdens de OS van 1924 en 1932 in Parijs en Los Angeles, vatte het lakoniek als volgt samen: "er is bij ons geen ruimte voor passeeracties boven water".

[ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]

Amerikaans Kampioenschap

Het eerste Amerikaanse kampioenschap werd op 28 januari 1890 in Providence betwist, waar de Sydenham Swimming Club de Boston Athletic Association versloeg met 2-1. Bij de eeuwwisseling was het spel qua toeschouwers één van de populairste sporten in Amerika. Er werd gespeeld in locaties zoals Madison Square Garden en Boston's Mechanics Hall, waar 14.000 toeschouwers de nationale titelstrijd volgden.

Die wedstrijd van de dag had een speciale attractie: de flying salmon. Eén van de spelers katapulteerde zich via de rug van een ploegmaat met de bal door de lucht om te gaan scoren. Maar geweld bleef toch de grootste attractie van de partij.

Terwijl de rest van de wereld de finesse aanmoedigde hielden de Amerikanen het bij het ruwe. Op de Olympische Spelen van 1904 in St Louis waren alleen de Amerikaanse clubteams bereid volgens de Amerikaanse regels te spelen en dit in de meest vreselijke omstandigheden. De krant 'The New York Herald' rapporteerde het volgende:

Het water was groen en slijmerig, zoals de stilstaande, verrotte plassen die men in moerassen vindt. Na de eerste competitiedag moesten zeven van de twaalf NYAC spelers het bed houden, ziek van de gevolgen van het water waarin ze gezwommen hadden.

De Ommekeer

In 1911 aanvaardde de Fédération International de Natation Amateur (FINA), het international orgaan van alle amateur watersporten, de Schotse regels voor alle internationale manifestaties.

De Amerikanen speelden echter verder met hun eigen regels tot 1912. Dat jaar verkozen de New York AC en de Chicago AA een robbertje vechten in plaats van hun eigen halve finale voor het nationaal kampioenschap te spelen. De Amateur Athletic Union (AAU) annuleerde zijn sponsoring van de sport tot 1914, jaar waarin de Amerikaanse clubs uiteindelijk aanvaardden om onder de meer geciviliseerde internationale regels te spelen.

Internationaal domineerden de Europese teams het waterpolo. De Verenigde Staten zijn het enige niet Europese team dat olympische medailles won. Boven het goud dat de NYAC won in 1904, wonnen de US de zilveren medaille in 1984 en 1988 en de bronzen in 1924, 1932 en 1972.

American College Water Polo

Net als in basket, zwemmen of atletiek lokken de Amerikaanse Universiteiten, via studiebeurzen, heel wat bekende waterpolospelers. Die universitaire competities zijn overigens van hoog niveau en worden gespeeld in verschillende divisies: NCAA (National Collegiate Athletic Association) I, II en III en NAIA (National Association of Intercollegiate Athletics). In de NCAA I spelen de meest bekende en grootste universiteiten, men mag ervan uitgaan dat men hier het hoogste sportieve niveau aantreft. Eén van de regels is dat men enkel aanvaard wordt als men tussen 18 en 24 jaar oud is.

Opmerkelijk is dat zo'n 100 universiteiten en colleges een studiebeurs aanbieden aan goede waterpolospelers en –speelsters. Per week staan 5 à 6 trainingen gepland van elk 2 uur, daarbij komen ook nog enkele uren kracht- en uithoudingstraining. Door die keiharde trainingsmethode stoten heel wat waterpolospelers door naar professionele teams. De mannencompetitie start in de herfst, de vrouwen in de lente. Feit is wel dat de hele aanneemprocedure wat tijd in beslag neemt, gemiddeld mag men rekenen op driekwart jaar.

[ad#Google Adsense- Banner- Beautiful]

Bron: H2opolo.be

Waeterpolo verhaelen uit den oude doosch

Mark Heinis — Sat, 07 Nov 2009 11:00:10 +0000

Er is niet echt zekerheid over het ontstaan van waterpolo. De Engelse sportjournalist en oud-waterpolospeler Kelvin Juba noemt een zekere William Wilson, in 1844 uit Schotse ouders geboren, als de uitvinder van het 'handbal in water'. Hem zou in 1876 door zijn zwemvereniging Aberdeen zijn gevraagd regels voor een balspel te water te ontwerpen. In 1877 zou de eerste officiële waterpolowedstrijd zijn gespeeld tijdens het Bon Accord Swimming Festival in de Schotse rivier de Dee. Het is niet bekend of Wilson het spel verder heeft ontwikkeld.

In 1885 werd waterpolo officieel erkend. In 1887 werden voor de eerste maal echte doelen gebruikt. In 1888 werd in Engeland een waterpolocommissie opgericht en het eerste nationale kampioenschap gespeeld. In datzelfde jaar werden regels vastgelegd en werd het spel vanuit Engeland naar de Verenigde Staten (Boston) geëxporteerd. Het waterpolo won snel aan populariteit. In 1894 begon men er in Duitsland en Oostenrijk mee, in 1895 in Frankrijk, in 1897 in Hongarije en 1900 in Italië. Leiden (LZ – 1886) en Amsterdam (Het Y – 1892) waren de eerste steden in Nederland waar de waterpolosport beoefend werd.

De voorloper van het huidige waterpolo was een sport die voor het eerst in 1869 gespeeld werd in Groot-Brittannië, dankzij de inspanningen van een paar sportfanaten die meer leven in de brouwerij wilden bij eentonige zwemwedstrijden. De wedstrijden die destijds gespeeld werden, leken bij lange na niet op het huidige waterpolo, maar ze wekten wel de interesse van jongeren op. Het spel werd 'voetbal in het water' genoemd. Een jaar later vormde de London Swimming Association een speciaal comité om de spelregels op te stellen.

Een belangrijke rol in het polulairder en sneller maken van deze nieuwe sport speelde de Bournemouth Rowing Club, die bepaalde dat het speelveld 50 yards (ongeveer 46 meter) moest zijn. Zij bepaalde tevens dat er zeven spelers aan beide kanten mochten spelen en dat er één schiedsrechter en twee grensrechters moesten fungeren. Er waren nog geen doelen. Het 'doel'van de parijen was de bal te plaatsen op het ponton van de tegenstander. De eerste waterpoloregels werden in 1876 opgetekend en gepubliceerd door Willian Wildon in Glasgow. Daar werd ook de eerste officiële wedstrijd onder de nieuwe regels gespeeld, namelijk in de River Dee. De regels spraken toen ook voor eht eerst van doelen zoals we die nu ook nog kennen. Het was de spelers niet toegestaan om zich van de bodem af te zetten en de bal met twee handen te vangen en te gooien. Een doelpunt telde pas als de bal in zijn geheel de doellijn tussen beide doelpalen gepasseerd was.

Nadien weder er veel wedstrijden gepseeld tussen Schotse en Engelse clubs. Enige tijd later werden ook voor het eerst Engelse, Schotse en Ierse kampioenschappen georganiseerd onder de uniforme regels met de restrictie, dat de keeper de bal niet over de middellijn mocht gooien en dat de spelers de bal niet onder water mochten houden. De wedstrijden duurden toen 20 minuten. In 1894 werd er voor het eerst waterpolo op het Europese vastland gespeeld en wel in Duitsland. Al snel volgden Oosterijk, België, Frankrijk en Hongarije. Waterpolo werd voor het eerst op het Olympisch programma gepslaatst tijden de Spelen in Parijs. De eeste Olympische kampioen was Groot Brittannië. Waterpolo was de eerste teamsport die geïntroduceerd werd op een Olympische Spelen.

Bronnen: nlwaterpolo, wikipedia